به قول سارتر آدمی محکوم به آزادیست و به قول کوئیلو آزادی تنها آزادی در انتخاب است و بس

آنگونه که من خود همسر ، نوع پوشش ، دوست و معشوقه ، خدا و فرمانبردار و فرمانروایم را انتخاب میکنم و پس از آن انتـخاب آزادانه ، تنها موظف به انجام دادن آنم

اگر انتخاب آزاد خودم را به ثمر رساندم در آن انتخاب به کمال مطلوب رسیده ام و اگر از آن هیچ ثمری نسیبم نشد ، هیچ نکرده ام و تنها زمان را به قتل رسانده ام ، پس هیچ نیستم جز قاتل زمان و معیار

ولی چه خوب بود طوری انتخاب میکردم که همسرم ، عاشق و معشوقه ام بود و دوستم ، فرمانبردار و فرمانروایم
آنجا بود که دیگر خدای خود بودم و چه خوب تر بود که در عین انتخابی آزاد و درست ، خود نیز متعهد بر انتخابهایم میکردم و با آن موارد انتخابیم به شکلی رفتار میکردم که گویی من خود انتخاب شده ام که انسان باشم